In de jungle
Open NK Rapid en Vlaams Blitzkampioenschap
Eendagstoernooien brengen een zekere romantiek met zich mee. In mijn jeugd zag je veel dezelfde namen die van snelschaaktoernooi naar snelschaaktoernooi reisden om een graantje mee te pikken uit de prijzenpotten. Zo was het slecht nieuws als mannen als Knoppert, Bosboom of Cekro aan de andere kant van het bord verschenen. Niet enkel omwille van hun grote schaakkracht, maar ook vanwege hun hardheid en wil om ten koste van veel te winnen. Op het einde van mijn meivakantie begaf ik me nog eens in deze toernooiarena door mee te doen aan het Open NK Rapid in Helmond op zaterdag en het Vlaams blitzkampioenschap in Brugge op zondag, in de wetenschap dat naast de ervaren toernooitijgers ook talloze underratete jongelingen mijn pad konden kruisen.
Aanvankelijk was het mijn plan om de meivakantie te gebruiken om nog eens een klassiek toernooi op een exotische bestemming te spelen. Er deden zich echter weinig interessante mogelijkheden voor, hoewel ik heel eventjes met het idee speelde om af te reizen naar de Verenigde Arabische Emiraten voor een toernooi in Sharjah, waar Thibaut Vandenbussche ooit speelde en waarover hij sindsdien superlatieven tekort komt om de speelcondities aldaar te bezingen (afgezien van een cheatende tegenstander in een van zijn partijen). Nog voor het zaadje van het idee daadwerkelijk geplant kon worden, zorgden de ontwikkelingen in de wereld ervoor dat de Verenigde Arabische Emiraten toch een minder interessante vakantiebestemming werden. Om toch enigszins spelritme te behouden, koos ik dus voor Helmond en Brugge.
Eendagstoernooien hebben voor- en nadelen. Het grote voordeel is natuurlijk dat je de kans hebt om op één dag veel partijen te spelen. Het grootste nadeel voor mij persoonlijk is dat ze om die reden vroeg beginnen wat betekent dat de auto vanuit IJzendijke nog een heel stuk vroeger moet vertrekken. Om 6.00 uur opstaan was geen bijzonder aantrekkelijk vooruitzicht, dus boekten we een hotelletje in Helmond om wat energie te sparen en eens te zien wat deze Noord-Brabantse stad te bieden heeft. Dat viel nog helemaal niet tegen. Toegegeven, het aantal fatbikes leek op het eerste gezicht sterk bovengemiddeld, maar verder vond ik het een gezellige stad, al kan mijn oordeel ook positief beïnvloed zijn door onderstaand dessert.
Zo kon ik uitgerust beginnen aan het sterke toernooi, met maar liefst 8 grootmeesters. Al te veel illusies maakte ik me niet, maar dat veranderde een klein beetje na de eerste drie rondes. Het ratingverschil mag tijdens de openingsrondes dan groot zijn, mijn spel was scherp en vooral over mijn winstpartij in ronde 3 was ik in mijn nopjes. Althans, tot commentator Stefan Kuipers me tijdens de eerste pauze wees op een kleinigheidje.
Rolinde den Heijer - Koen Leenhouts
Hier wilde ik toeslaan met 20…Pf3+, maar ik zag geen goed vervolg na 21.gxf3 Lxf3 22. Le2 Lh2+ 23. Kh1. Daarom speelde ik nu
20…Ta5!, waarna ik na 21. Tc2? wel voor de afmaker ging: 21…Pf3+ 22. gxf3
en hier zag ik wel dat 22…Lh2+ 23. Kh1 Lxf3+ won, maar mijn zetvolgorde leek me nog iets preciezer:
22…Lxf3? 23. Dc1? Lh2 mat.
Pas toen Stefan vertelde dat Rolinde na 22…Lxf3 23. Tc8+! had kunnen spelen, realiseerde ik me dat het ook heel anders had kunnen aflopen.
In ronde 4 won ik een mooie partij van Herman Grooten en toen de indeling voor ronde 5 gepubliceerd werd, had ik stille hoop op 5 uit 5 te komen. Anna Zatonskih is een sterke speelster die lang boven de 2400 stond en niet ver verwijderd was van de grootmeestertitel, maar de laatste jaren lijkt ze wat van haar speelsterkte verloren te zijn. Enfin, mijn optimisme bleek een voorbode van een kansloze nederlaag.
Anna Zatonskih - Koen Leenhouts
Er zijn mooiere pionnenstructuren denkbaar voor zwart. Ook betere lichtveldige lopers overigens. Desondanks had ik nog niet in de gaten wat me te wachten stond en nietsvermoedend speelde ik
31…Lg7? Zonder verpinken schudde ze a tempo 32. Txe6! fxe6 33. Pg6 uit haar mouw, waarna ik net zo goed direct had kunnen opgeven.
Zo stond ik weer met beide voeten op de grond en gelukkig was ik mentaal niet al te veel gekraakt. Na een degelijke overwinning in ronde 6 wachtte een zware dobber in de laatste ronde voor de eetpauze. De Portugese grootmeester Jorge Viterbo Ferreira heeft weliswaar een iets lagere rapidrating dan ik, maar een veel hogere rating in klassiek schaak. In de opening verraste hij me met actief spel en in onderstaande stelling staat zwart meer dan ok
Koen Leenhouts - Jorge Viterbo Ferreira
Na 16…Pc4 zou ik nauwkeurig moeten spelen om niet in de problemen te komen, maar mijn tegenstander wilde direct een zwakte forceren:
16…Db8?!
Op dit moment in de partij had ik al veel van mijn kwartier bedenktijd opgesoupeerd, maar gelukkig nam ik hier even de tijd. Hoe het kwam, weet ik niet precies, maar opeens moest ik aan Glen denken. En toen ik aan Glen, groot liefhebber van het loperpaar, dacht, kwam het juiste plan als vanzelf.
17. Pe5! Lxe5 18. dxe5 Dxe5 19. Tad1 Tfd8 20. Ld4
Een dergelijke stelling had ik voor ogen met mijn pionoffer. Tijdens de partij wist ik niet zeker of ik beter stond, maar ik was er wel van overtuigd genoeg compensatie te hebben voor de pion. Dat is ook wel logisch, want met Lxb6 en Pxd5 kan ik de pion altijd terugwinnen, maar ik kan ook verder spelen met het loperpaar, omdat de zwarte paarden nauwelijks steunpunten hebben. Helemaal nauwkeurig speelde ik het vervolg niet, maar ik behield wel steeds de licht betere kansen en na enkele fouten van hem kon ik de beslissende klap uitdelen
Pe7! Zwarts loper zit opgesloten en het witte plan is simpel: Toren naar een open lijn brengen en lopen met de b-pion. Ferreira verzette zich nog met hand en tand en ondanks matige techniek van mijn kant kon ik het punt binnenslepen, vooral dankzij de 5 seconden increment per zet.
Zo ging ik met 6 uit 7 de avondpauze in en dit is het moment om eerst veel complimenten te geven aan de organisatie. Die verliep namelijk op rolletjes. De speelzaal was fijn en ruim, de indelingen werden vlot gepubliceerd, het publiek werd prettig op afstand gehouden, de catering was uitgebreid en goedkoop en er waren veel en mooie prijzen te winnen. Ik had me op dit punt in het toernooi dus al voorgenomen om volgend jaar terug te keren, maar ik permitteer me toch om één kritiekpunt te berde te brengen en dezelfde kritiek had ik de dag erop in Brugge. Ik begrijp natuurlijk dat pauzes nodig zijn en dat ze ook aantrekkelijk zijn om meer barinkomsten te genereren, maar van mij mochten er wel iets minder pauzes zijn. Zo’n toernooi voelt een beetje als een lange wandeltocht. Zo lang je blijft spelen, voel je je niet zo snel vermoeid, maar op het moment dat je even tijd hebt om uit te blazen, voel je dat de vermoeidheid de overhand krijgt. Misschien kwam het deze dag ook door mijn eetpatroon. Ik had me voorgenomen geen ongezonde dingen te eten, maar dat betekende dat ik na het ontbijt enkel nog een stuk meloen en vier bananen gegeten had.
In de achtste ronde stond de Zeeuwse derby met Joey Grochal op het programma. Joey had in de eetpauze wel een puntzak friet met een kroket naar binnen gespeeld, dus hij stond psychologisch al met 1-0 voor. En omdat Joey me in een aantal voorgaande ontmoetingen al verpletterd had, was de achterstand al 2-0 voordat de eerste zet gedaan was. Heel even dacht ik hem te vangen in een stukje openingsvoorbereiding, maar toen ik uit boek was, ging het ook snel mis.
Joey Grochal - Koen Leenhouts
Hier sta ik met zwart prima als ik bijvoorbeeld 19…Tb8 20. Kg2 d4! doe. In een vlaag van verstandsverbijstering dacht ik echter te profiteren van Joeys zwakke koningsstelling, terwijl in werkelijkheid mijn eigen koningsstelling veel en veel zwakker is.
19…Lxf4? 20. gxf4 Lh3+ 21. Ke2 d4 22. Thg1+ Kh8 23. Dc6
Het zal u niet verbazen dat mijn gezicht hier een onweerachtige uitstraling had, maar omdat ik nog niet helemaal zag hoe Joey me binnen 5 zetten om zou leggen, was ik nog niet alle moed verloren.
23…Db6 24. De4 f5
Tot hier heeft Joey het vlekkeloos gespeeld, maar hier sloegen de zenuwen toe. Direct winnend is 25. De5+ f6 26. De7 Db2+ 27. Kf3 Lg4+ 28. Txg4 fxg4 29 Kg3 f5 30. Tb1 gevolgd door Tb7 en mat. Hij koos voor 25. Dxd4+ een eindspel met een pion meer dat ook nog heel goed is, maar waar ik nog kon verdedigen. Dat deed ik eerlijk gezegd best goed en toen de bedenktijd afnam en de zenuwen toenamen, bleek ik iets handiger waardoor ik nog winstkansen kreeg.
Aan de Zeeuwse jeugd had ik begin april nog een training gegeven waarin een stukje zat over toren achter de vrijpion. Als ik daar even aan gedacht had, had ik vast 48…Td3+ gevolgd door Td8 en Ta8 gevonden waarna zwart wint. Ik speelde 48…Tb3 en toen was de kans op winst verdwenen, hoewel ik het nog lang, te lang, probeerde.
De kans op de eerste prijs was nu verkeken, maar een mooie klassering zat er nog steeds in. Ik werd in de laatste ronde gepaard aan Mees van Batenburg die een week eerder nog een sterk bezet snelschaaktoernooi won. Ik was dus gewaarschuwd en speelde een goede partij.
Koen Leenhouts - Mees van Batenburg
Wit staat al gewonnen, maar ik koos de eenvoudigste manier om het af te maken:
30. Lxb6 axb6 31. Txd5 Pxd5 32. Lxe6+ 1-0
7,5 uit 9 is natuurlijk een resultaat waar ik op voorhand voor zou tekenen. Het leverde een gedeelde tweede plaats op na Thomas Beerdsen die het toernooi alleen won met 8 uit 9.
De gedeelde tweede plaats vlnr: Leenhouts, Schoorl, Van Roon, Fridman en Van Wely.
Tevreden keerden we rond 20.30 uur huiswaarts en op dat moment had ik wel een beetje spijt dat ik me ingeschreven had om de volgende dag alweer te gaan snelschaken in Brugge. Die spijt werd nog iets groter toen we rond Antwerpen in een noodweer terechtkwamen en nauwelijks nog 10 meter konden zien. Gelukkig duurde de regenbui niet al te lang en zonder al te grote problemen konden we iets voor elven het thuisfront bereiken.
Na wat kleine opstartprobleempjes in de ochtend had ik op zondag uiteindelijk toch zin om nog een dagje te blitzen. Het Vlaams Blitzkampioenschap was in de breedte best sterk bezet en onder de deelnemers was veel sympathiek volk. Ik heb het nog niet vaak meegemaakt in België, maar het toernooi begon stipt op tijd. Dat had Thibaut Vandenbussche ook niet verwacht, want bij het begin van ronde 1 was hij er nog niet. Terwijl ik mijn partijtje won, dacht ik nog dat hij misschien vergeten was dat hij zich ingeschreven had, totdat hij opeens de zaal binnenstormde en zijn eerste zet deed met nog 6 (!) seconden op de klok. Gelukkig was het tempo 3+2, dus Thibaut kon wat tijd sprokkelen door zijn eerste 12 zetten nog staand uit te voeren. Heel even leek hij nog te winnen, maar uiteindelijk bleek de tijdsachterstand toch zo problematisch dat remise het hoogst haalbare bleek. Voor Thibaut werd het daarna een dag om snel te vergeten.
Mijn eigen partijtjes gingen redelijk, maar er was één iemand duidelijk de sterkste. Sim Maerevoet stond van begin tot eind bovenaan en was de enige die recht had op de overwinning. Onze onderlinge partij had overigens anders kunnen aflopen als ik iets alerter geweest was:
Koen Leenhouts - Sim Maerevoet
Sim was handiger geweest in de complicaties en staat hier met zwart ongetwijfeld gewonnen. Zijn volgende zet is echter onnauwkeurig:
1…Txd6?? en in plaats van het winnende 2. Lb2+ pakte ik de toren terug met 2. Lxd6 om het pionneneindspel te verliezen.
Na deze partij bleef Sim doorstomen en op een gegeven moment had hij 9 uit 9 en leek een memorabele score in de maak. Op het einde kwam er echter zand in zijn motor, waardoor de teller bleef steken op 12,5 uit 15. Zelf haalde ik een geflatteerde 12 uit 15. In veel partijen stond ik slecht tot verloren en als mijn tegenstanders iets doortastender geweest waren, was een podiumplaats ver uit zicht gebleven.
De nieuwe kampioen Sim voor zijn partij tegen de uittredende kampioen Lennert.
Al bij al kon ik tevreden terugkijken op mijn twee daagjes in de toernooijungle die zo een mooi toetje van mijn vakantie vormden. Ik heb me geamuseerd en het spel was helemaal niet slecht. Pas nu bedenk ik me dat dit zo ongeveer de eerste keer is dat ik iets van een succesje kan melden vanaf het moment dat ik gestart ben met mijn blogavonturen. Wellicht deze zomer meer?


















